donderdag, 05 mei 2011 20:46

Op 2e paasdag weer het jaarlijks schoolreisje naar Limburg met de Endura-groep.

Na de gebruikelijke non-informatie op het forum, werd zoals zo vaak in het fietsleven toch nog alles geregeld. Een slappe hap was natuurlijk wel het feit dat niemand op de fiets naar Limburg vertrok, maar alles per automobiel moest geschieden. Gelukkig was André (onze Europees kampioen) bereidt om de fietskar achter zijn vehikel te hangen.

De historie vermeld echter dat gelukkig zijn maitresse Mirjam naast hem had plaatsgenomen, zodat de fietskar toch nog heelhuids de dag heeft doorstaan. Dat echter niet veel leden vertrouwen hadden in André blijkt wel uit het feit dat er op de desbetreffende kar alleen fietsen stonden van inferieure fietsmerken. Tenminste ik heb nog nooit zoveel leden zien opspringen toen er gevraagd werd wie er nog wilde rijden, in het bezit was van een trekhaak, zodat men dan zijn eigen fiets kon vervoeren.

Ik hoorde overigens van een garage dat er nogal wat trekhaken waren verkocht, toen bekend was wie de fietskar zou trekken.

Nadat de patron en ons zeer gewaardeerd (maar dan met je oppassen) bestuurslid John de zaken logistiek had ingedeeld konden we vertrekken. De reis verliep voorspoedig en wat soms/meestal met de fiets niet lukte, onwezenlijk, maar we kwamen allen gelijktijdig aan op de Cauberg. Niet veel later arriveerde Johan, die al kwartier had gemaakt in het Limburgse. Even later kwam nog een bestuurslid aangekacheld, Dhr. Kristiaan, ook een zeer gewaardeerd bestuurslid.

Kristiaan werd met gejuich ontvangen, immers de penningmeester in ons midden, tsja, in het bestuur zal toch wel gesproken zijn omtrent bekostiging van deze tocht. En om maar gelijk met de geldbuidel in huis te vallen, niet van dat al. Wat een krenterig bestuur, er kon nog geen Dame Blanche van af.

Maar goed, voor de rest is Kristiaan best wel een sympathiek persoon, we zullen hem niet weg stemmen op de volgende vergadering. Na enige discussie zijn we uiteindelijk nog vertrokken, voor een route, nummer 2 of nummer 3, het is mij in ieder geval de gehele tocht niet duidelijk geworden. En de complimenten deze dag, na elke beklimming werd trouw op ieder lid gewacht op de top. Chapeau voor deze teambuilding, er is deze dag geen onvertogen woord gevallen.

Helaas moest Andrea na enige tijd wegens een versukkeling uitvallen, maar gelukkig was er nog een ver familielid van Johan aanwezig in het Limburgse, die zich vervolgens de rest van de dag liefdevol heeft bezig gehouden met Andrea. Ondertussen volgden de beklimmingen zich op.

Een ieder weerde zich kranig en de verschillen waren miniem op de top. De rust werd genoten op het drielandenpunt. Gelukkig was de aarderijkskundige kennis van onze groep niet al te hoog, want iemand dacht dat met het drielandenpunt ook Luxemburg bedoeld wordt. Ik zal zijn naam niet vermelden, want ach........., misschien lezen zijn kinderen dit verhaal ook.

Nog niet vermeld zij het gegeven dat er 17 leden aanwezig waren en dat met door de 100 leden, maar goed, het waren er beduidend meer dan bij de E3-prijs.

Na de rust begon het voor sommigen toch door te wegen (alhoewel sommigen nog niet op gewicht zijn), de afstand wel te verstaan. Maar het bleef, mede door het schitterende weer, een mooie tocht. Als toetje kregen we de Keutenberg en zie een ieder kwam gemakkelijk boven. Daarna de finale op de Cauberg, gewonnen door de bergkoning, Dhr. Johan.

Na een verkwikkende douche zijn we nog wezen eten (weer op eigen kosten) bij een louche tent.

Kortom een gezellige dag en voor herhaling vatbaar.

Dank aan de organisatoren.