Aanwezig waren :

Op zondag 17 oktober 2010 was het eindelijk zover. De eerste toertocht georganiseerd door de C-groep. Aanwezig waren :
Sterke geslacht : Nathalie, Lia, Marian en Andrea.
Zwakke geslacht :Fred, Henk, Adrie, Edwin, Erik, Raymond en Louw.
Orbea geslacht : John, Joop en Ronnie.
Zo, door deze namen te noemen hebben jullie voor het thuisfront ook weer een alibi. Wel tof om te constateren dat leden van de andere snelheden ook belangstelling hadden om op deze memorabele dag aan te sluiten met de C-groep.
Hartelijk dank daarvoor !. De C-groep heeft ook een bestuur schijnt het, Fred is voorzitter en Nathalie en Lia zijn de andere leden van dit bestuur, wat hun functie is, is mij onbekend. Er valt toch immers niets te strijken, stofzuigen, ramen zemen enz. Maar goed, Fred zal wel blij met hun zijn. Aangekomen bij de boot mochten we voor 6,15 euro naar Vlaanderenland, waar maak je dat nog mee, entree van een dergelijk laag gehalte voor het bezoeken van een topattractie. Gelukkig had een ieder van het West-Zeeuwsch-Vlaams bevrijdingsfront een visum gekregen waardoor we vrolijk aan boord konden.  Nadat een paar fietsjes van, qua merk, van een bedenkelijk allooi waren vastgesjord konden de kabels worden losgegooid. Het verwerpelijk Walcheren verdween snel uit het zicht.
In Breskens aangekomen eerst de grond gekust, ik moet zeggen, een zwoel gevoel ging door mijn lichaam. Ik ga mijn lippen dan ook niet meer wassen voorlopig.

 De thuiskomst van onze Ronnie

 De kus deed mij denken aan "Turks Fruit" uit 1973 (Monique van der Ven !!). Geen van de overige leden ging ook naar de grond, de eerste fout.
Onder leiding van Nathalie en Lia vertrokken we in een C-tempo (?) richting Groede over de fietspaden. In de omgeving van Groede gingen we gelukkig de B-wegen opzoeken, kortom het echte land kwam nu in zicht. Wat een uitzichten, wat een schapen, wat een eenden, wat een huizen, wat een vergezichten enz. enz.
Thuis kreeg ik nog wel een standje van mijn aan de borrel (met de buurman) zittende vader, die het onbegrijpelijk vond dat wij niet dwars door Groede waren gefietst. En dan met name langs het fietsenhok van de kerk waar hij volgens zijn zeggen in 1941 zijn eerste liefde had ontmoet. Ik heb hem nog maar een borrel gegeven waardoor ik verder kon met dit epistel. Ondertussen richting de buitenwijken van Nieuwvliet. Henk toonde zich de charmeur van de groep door verontrustend op te merken dat niet alleen Nathalie en Lia voorop moesten fietsen maar we moesten rouleren. Dit werd dan ook gedaan tot en met Maldegem. Ondertussen via een werkelijk fantastische weg richting Zuidzande gegaan. Ik denk dat we de volgende editie nog veel meer leden zullen trekken vanwege dit VVV-artikel.
Onderweg viel er heel wat de genieten, een complete dierentuin trok gratis aan ons voorbij. Helaas werd er heel wat afgekwebbeld i.p.v. op de omgeving te letten. Na Zuidzande trokken we via een modderige B-weg richting het overbekende Terhofstede, nadien werd Retranchement aangedaan. Via een met takjes bezaaid fietspad trokken we richting Sluis. Net voor Sluis had het West-Zeeuwsch-Vlaams bevrijdingsfront bieten op de weg gegooid die er uitzagen als kluiten. Ik kan u zeggen Moskowietz is al ingeschakeld, dus als hij uitgefietst is met Geert W. kan hij zich richten op onze zaak. Gelukkig werd er tijdig gewaarschuwd.
Na Sluis gingen we langs het kanaal richting Brugge. Eerst kwamen we voorbij de plaats Hoeke en dan via een werkelijk unieke dijk, genaamd de Krinkeldijk, richting Oostkerke. Dat was echt genieten, een werkelijk stompe toren (Henk dacht dat we in Veere waren) en magnifieke wit geschilderde huizen. Via een lusje gingen we richting Damme.
Lusjes hebben we genoeg getrapt deze dag, we hadden voor de helft minder moeten afleggen wanneer we steeds rechtstreeks waren gegaan. De spontaniteit was overigens ver te zoeken. Jammer was dat de organisator van deze tocht steeds naar complimenten moest hengelen, alleen John Orbea is wel een sympathiek figuur in onze vereniging.
Steeds seinde hij de klachten c.q. opmerkingen door als een soort mol naar de organisator. Nee, die John is een fietsvriend voor het leven. En dit doorseinen c.q. verklikken van leden zal hij blijven doen, niemand weet immers toch wie ik met John Orbea bedoel.
Richting Damme kwamen we toch nog even in de problemen, een ommissie in een derailleurwieltje. I.v.m. privacy overwegingen kan ik niet vermelden wie dit was, ik kan alleen zijn afkortingen vermelden van zijn naam en het merk van de fiets waarop hij reed. Het was A. de V wonende te O rijdende op een M.
Ik heb nog wel even moeten ingrijpen, iemand plaatste de opmerking in de trant van :
"Je kan beter Ronald aan je fiets laten sleutelen i.p.v. het zelf te doen". "Geen wonder dat dat schroefje dol wordt". Jullie snappen wel dat ik dat totaal geen humor vond en heb de persoon verboden nog een dergelijke leuke spitvondigheid te uiten.
Via een schiterende binnenkomer te Damme (hebben jullie dat wel gezien, of zaten je weer te praten) kwamen we op een kasseienstrook terecht. Het kaf werd hier van het koren gescheiden. Gelukkig konden we daarna via mooie wegen richting Brugge koersen. Wat een gebied.
Sommige begonnen al te zeuren over de koffie. En inderdaad vanaf St. Kruis was het nog een tiental minuten naar Maldegem. Dus de redding nabij.
I.p.v. tien minuten hebben we via allerlei lusjes nog een klein uurtje verder moeten rijden om daadwerkelijk in Maldegem aan te komen, kijk dat vind ik humor, wielrenners zijn toch dom volk, dus je spelt ze maar iets op de wielermouwen. De ene keer zeg je "nog vijftien minuten", de andere keer zeg je "we zijn er zo", dan zeg je weer  "dat achter die bossen Maldegem ligt", dan zeg je weer "nog 7 km". enz. enz.
Dat vond ik nu het mooiste van deze gehele dag, namelijk het idee dat ik nu niet direct op pad was met het summum van de Nederlandse samenleving, integendeel, je kan ze tegenwoordig van alles wijs maken, ha, ha, ha.
Maar goed, Maldegem in zicht. Ook in Maldegem was het : "De Dag van het Paard".
Vorig jaar trok dit evenement 9.000 toeschouwers las ik op een site, dus dat is iets anders dan een braderietje in Middelburg, een vismarkt in Veere of Sail te Vlissingen.
Via een uitwerpselenpad van de paarden kwamen we dan toch nog eindelijk besmeurd aan in het centrum van Maldegem, genaamd "De Gouden Leeuw". Wat een gastvrijheid, wat een rustplaats.
Dat is wel iets anders dan "het Oliegeultje" of "Smids" te Wemeldinge.
Een verwarmd terras met open ramen, waar zie je dat nog. Een razend snelle bediening bracht ons weer snel op de fiets. Dank overigens nog aan Raymond voor het afrekenen.
Na Maldegem gingen we windje tegen fietsen, eindelijk.
Het landschap werd er steeds avontuurlijker op, volop kanalen met ganzen. Ik moet zeggen, de route was goed uitgezet. Kijk als de groep verkeerd afslaat kan ik niets aan doen.
Langs een mooi kanaal gingen we richting Middelburg, het andere Middelburg in ons buurland. Helaas dachten Adrie en John al dat ze in het Nederlandse Middelburg waren en gingen afsprinten. Jammer, waarschijnlijk nooit op school gehoord van een Fata Morgana.
Trouwens het wordt tijd dat ik eens iets vertel over de andere leden deze morgen:
Edwin = Pas een verkeerde-qua merk-fiets gekocht. De kleur is prima, maar het merk finito. Overigens heb je je keurig gedragen. Ik zou zeggen "Ga zo door".
Henk = Had wel opvallend veel belangstelling voor de vrouwelijke C-leden. Bezorgdheid is goed Henk, maar teveel een vaderfiguur spelen is niet raadzaam.
Raymond = Een goede penningmeester bij de rust te Maldegem. Goed kopwerk verricht met de wind tegen. Je komt er wel.
Fred = Die moet ik te vriend houden als voorzitter van de C-groep.
Louw = Die is echt alleen uit commerciele overwegingen meegegaan. Begon steeds te zeuren over kaartjes in De Stenge te Heinkenszand over een optreden van Freek de Jonge die hij wilde slijten. Geef mij maar Piet Brakman als conferencier (een Vlaming).
Erik = Moet ik ook al te vriend houden, hij schijnt iets met onze onduidelijke site te maken te hebben. Hij gaat dat verbeteren met mijn verslagen, dus dan is vooruitgang zeker van de site.
Joop = Een "vreemde", schijnt een goede klant te zijn van een wielerwinkel te Middelburg, daarom werd hij gedoogd deze morgen.
John = De enige die deze dag goed voorbereid had, had geen vragen, geen domme opmerkingen, niet recalcitrant, niet obstinaat. Neen, keurig John.
Adri = Dat moet ik even aan Ronald vragen wat ik over hem moet neerpennen.
Dan hebben we nog de dames Andrea, Nathalie, Lia en Marian.
Deze dames zal ik in persoonlijke gesprekken, onder vier ogen, in een apart kamertje verder hun functioneren bespreken. Dat hoeven die andere jaloerse mannelijke leden van Endurasport niet te weten.
In algemene zin was ik wel tevreden over het sterke (Andrea) geslacht. Perfect gefietst !!!!!!!!!!!
Via Middelburg gingen we naar Aardenburg. Het werd steeds stiller in het peleton, de finale in zicht.
Vreemd eigenlijk dat de organisator in de buurt van Oostburg alle regie kwijt raakte.
Toen de 13-anderen het bordje Breskens (nog 10 km.) zagen staan, wist men ineens wel de weg, hup rechstreeks via Schoondijke naar Breskens.
Morgen (maandag 18 oktober 2010) moet ik met roetverschijnselen naar de dokter van al dat voortrazend verkeer de laatste 10 km. En dat terwijl er nog enkele mooi lusjes op ons lagen te wachten. En die hebben we nu allemaal gemist, snik....
Ik moet wel zeggen dat ik heel tevreden ben over de organisator van deze tocht. Ik heb het ook wel eens anders meegemaakt, dan wordt er gezegd "we gaan 70 km fietsen" en dan gaan ze 100 km. fietsen.
Kijk wees dan eerlijk 70 km. is 70 km. en niet 100 km. Gelukkig was dat deze tocht niet het geval en werd hand gehouden aan hetgeen van te voren was medegedeeld op de site.
Het was overigens schitterend weer deze dag, maar dat is het altijd in Vlaanderen, wat was het weer koud op Walcheren in allerlei opzichten.

Tot slot even een serieuze noot (hoe bestaat het):
Dank voor de zeer gezellige dag.
Wat ik heel erg positief vond dat een ieder rekening hield met elkaar en dat is/was ook de bedoeling van een toertochtje volgens mij !!
Frappant was het feit dat geen enkele maal moest worden gevraagd om iets rustiger te fietsen omdat het te snel ging.
We hebben compact gefietst en herhaaldelijk heb ik de "voorrijders" om zien kijken of de rest was aangesloten c.q. nog volgde. Chapeau/complimenten daarvoor !!!!!!!
Dus het "groepsgevoel" was duidelijk aanwezig vandaag, m.i. de belangrijkste graadmeter wanneer je lid bent van een vereniging c.q. een bewijs dat leden die verschillende snelheden kunnen ontwikkelen best met elkaar kunnen samen fietsen.
Het ga u allen goed en tot het volgende fietsfestijn.

Ronnie.