woensdag, 08 september 2010 21:18

De Marmotte 2010

 

 

Eindelijk was het zo ver, de Marmotte kon eindelijk starten. Overgebleven waren een middenstander (Adri), een ambtenaar (Ronnie), een accountant (Kristian) en een militair (Crum). Helaas moesten John (Orbea) en Johan (die lange krullebol) wegens lichamelijk ongemakken afhaken. Dus nog vier leden waren over. Er waren op woensdagmorgen vijf blijde gezichten te zien, vijf zult u zeggen, jullie waren maar met zijn vieren. Dat klopt ook, maar ook de enigste topmonteur in het Zeeuwsche -te weten Ronald - was heel vreugdevol. Eindelijk kon hij eens ongehinderd zijn werk doen omdat het baasje (Adri) weg was. Al dat gezeur van "zou je het niet zo doen", "laat mij dat maar afhandelen", "daar moeten we eens over praten", je zou voor minder ontslag nemen. Alle vrijheid tegemoet voor Ronald.

 

De fietsen werden ingeladen, drie volksfietsjes en een ORBEA. Met het risico dat ik nu een storing krijg op mijn computer zal ik deze volksfietsjes even vernoemen.

Crum (Red Bull), Kristian (Pro-Race) en Adri (Museeuw), gelukkig is het op 22 oktober 2010 weer de fietsbeurs in Utrecht zodat zij dan kunnen overgaan op de aanschaf van b.v. Colnago, Storck, Pinarello, Scott of een ORBEA.

Orbea daarvan is de afkorting : Ongelooflijk, Representatief, Betoverend, Energierijk en A-merk.

De auto kon geladen worden, alleen Crum zorgde voor problemen, een enorme koffer, waarschijnlijk de gedachte dat hij zou worden uitgezonden naar Afghanistan. Demissionair minster Middelkoop nog gebeld, maar hij kon toch gewoon mee naar de Marmotte. Gelukkig wist Adri de wagen goed te laden.

 

Blij waren we dat er een enorme hoeveelheid personen was afgekomen op ons vertrek, allemaal supporters.

Later bleken het gewoon klanten van bakkerij Schrieks te zijn. Alleen Ronald zwaaide ons met een minzaam lachje.

Het baasje Adri zal deze publicatie wel niet lezen, Ronald heeft na ons vertrek de zaak gesloten en heeft eindelijk zijn schutting rechtgezet in Kloetinge c.q. zijn schilderwerk afgerond.

Kristian en Crum hebben we bij een autodeur neergezet met een kinderslot, Adri en Ronnie gaan binnenkort met de VUT en het geld moet toch binnenkomen middels de jeugd (Crum en Kristian).

De reis ging door Belgie richting Luxemburg. Het wennen aan elkaar was snel geregeld, m.a.w. teambuilding was niet nodig, dat zat er gelijk in.

 

Waarover gingen de gesprekken dan zult u zich afvragen. Adri en Ronnie spraken uiteraard over de recessie, de beursberichten, de vorming van het kabinet, kortom meer het serieuzere werk.

De jongsten (Kristian en Crum) hadden het meer over veroveren, niet van de aanstaande tocht, maar meer over het zwakke geslacht. Vooral Crum viel op blondines, genaam "chiks" (schrijf ik dit goed), dat zijn goed uitziende opgemaakte dames. Ach, ik kan alleen deze beide heren vermelden dat het na het jaartal 1973 Monique van der Ven het eigenlijk alleen maar minder is geworden in dat opzicht. Maar goed, ze hadden iets te doen en een kinderhand is snel gevuld.

 

De lange tocht werd grotendeels gereden door Adri, afgelost enige tijd door Kristian. Een paar maal hebben we gestopt, we hadden immers zelf voedsel meegenomen. Helaas werd de spreuk van de ANWB (2 uur rijden, kwartier rust) niet uitgevoerd, gewoon lekker eigenwijs doen.

We zijn dan via allerlei tolwegen toch nog aangekomen in Frankrijk, ik moet zeggen een schitterend gebied, nooit verder gekomen zijnde als Brugge (de Damse vaart). Wat een magnifiek gebied.

 

We hadden een hotel in Vaujany, een perfect hotel. Gewoon een fietshotel, zonder al die opsmuk. Geen TV, geen internet, geen grote bar, kortom gewoon twee sterren. Leuk personeel,  een geinige patron, en goed voedsel. Vooral de toetjes waren de vier dagen uitmuntend. Een slagroomkoek, een abrikozenslof, een tiramisiepunt en okidoki een chocoladepunt met een vleugje advocaat ! Als ik nog eens naar dat gebied zou gaan, gaarne dit hotel.

Aangekomen zijnde hebben we de fietsen uitgeladen en ook dat was goed geregeld.

Een ruimte waar je je fiets kon installeren, zelden gezien, wat een ruimte. De drie volksfietsjes werden op slot gezet, een ORBEA hoef je namelijk niet op slot te zetten = te exclusief om te jatten.

Vervolgens de kamers opzoeken.

De donderdag zijn we ingegaan met de spreuk : "Probeer elk sportmoment positief te benaderen, doe je dat niet, dan kost het alleen maar energie en het levert niets op".

Gelukkig wist Adri de weg omdat hij al eens in dit gebied was geweest, een enorm pluspunt, anders hadden we toch veel moeten gaan zoeken in allerlei opzichten in dit voor ons onbekende gebied.

Adri heeft de auto beneden in het dal geparkeerd, terwijl Crum, Kristian en Ronnie de afdaling van Vaujany naar de plaats Allemond voltooiden.

 

Eénmaal daar aangekomen zijn we gefietst naar Bourg d'Oisans. Het was wel een enorme drukke route, veel autoverkeer. Vervolgens hebben we in de omgeving van Bourg een paar beklimmingen gedaan, telkens een paar bochten om vervolgens weer terug te keren naar de voet van de Col.

Les 1 was gelijk al neergezet, nooit versnellen op een col, maar gewoon proberen regelmatig te klimmen. Heel veel fietsers waren er aanwezig. Vervolgens zijn we gaan eten in Bourg, heerlijke frommage. Omdat ik nu besef dat de leden van Endura éénvoudige lui zijn (volgens mijn collega zijn fietsers dom volk) de mededeling dat frommage kaas betekent. Pipe = Pijp, Trottoir=Stoep, Madamoiselle=Mevrouw, Monsieur=Mijnheer, enfin ik verneem wel van u wanneer u Franse les van mij wilt krijgen.

 

Het was prima eten, vooral de Cola was uitstekend gewoon 33 cl.i.p.v. 22 cl.

We werden nog wel even opgehouden door een Belg die wel zeer onder de indruk was van de fiets van Adri (Museeuw), over dom volk gesproken.

Nog een wielerwinkel bezocht om enkele artikelen aan te schaffen. Daarna terug naar Allemond.

De gedachte was om de Croix de Fer op te gaan met de auto, waarna Ronnie, Crum en Kristian de afdaling en de klim naar Vaujany zouden aanvangen. Adri zou ons gelijk als postduiven lossen bovenop de Gladon. Helaas ging dit niet door vanwege onweer en regen. Daarna teruggereden naar Vaujany om door dit dorp te rijden naar de top van de col de Sabot.

 

Een schitterende beklimming, dit moeten we nog eens op de fiets doen, alhoewel het laatste gedeelte meer iets voor de mountainbike is (de uitnodiging van Lieven wachten we af).

De afdaling met de auto van deze col werd wel een martelgang, de auto functioneerde niet meer zo geweldig en met al die afgronden in het vizier, een gruwel.

We zijn uiteindelijk dan toch nog aangekomen in Vaujany, onder het eten werden de plannen gesmeed voor de vrijdag.

 

Op de donderdagavond zijn we nog een rondje wezen doen in het dorp, alles was dicht, het seizoen moest blijkbaar nog beginnen.

De ouwe knakkers zijn ten ruste gegaan, terwijl Crum en Kristian nog "Chiks" (goed geschreven ?) op een bankje zagen. Het waren dan wel geen Monique van der Vens, maar meer binnenlanders, en ach, zoveel klasse hebben Kristian en Crum nu ook weer niet. Gewoon Franse madamoiselles, meer ook niet. Of dit nog iets is geworden is mij niet bekend.

De vrijdag in zicht met als spreuk : Het gepraat over tijden, gemiddelden, snelheden, uitslagen, zijn zinloze belastingen van de geest".

Dankzij Adri zijn we met de auto langs een andere route naar de Alpe d'Huez gereden om onze nummers op te halen.

 

Dit was nog even moeilijk zoeken. Terzijde de opmerking dat ik Mart Smeets wel gelijk moet geven, een foeilelijk uit de grond gestampt dorp c.q. toeristenoord. Een lange rij aanwezig op de nummers op te halen.

Adri wist echter via slinkse wegen een vrijwilliger te overtuigen dat hij een toprenner was en dat hij via een persoonlijke uitnodiging van Bernhard Hinault direct toegang had bij de organisatoren.

We hadden dan ook heel erg snel de spullen binnen handbereik. We werden echter gelijk teruggepakt, de chips herkenden ons niet, dit zou geregeld worden (later meer).

Er was ook nog een beurs, echter geen ORBEA stand te zien, derhalve smakkeloos.

Terug met de auto naar Borg d' Oisans om iets te eten. Gelukkig stond de ORBEA nu geparkeerd tegen de Museeuw zodat we van het gezeur van die Belg af waren. Na het heerlijke eten zijn we nog een stuk wezen fietsen, alleen Crum had meer oog voor andere (vrouwelijke) zaken, zodat we het drietal verder zijn gegaan, via een B-weg naar Allemond.

 

Een mooie route tot een bruggetje, toen we een drugshond tegen kwamen van de gendarmerie. Dit hondje moest niet lang ruiken maar vloog gelijk op Adri af, altijd al gedacht, hoe kan nu een 59 jarige in sommige tochten steeds vooraan rijden bij de A-groep van een wielergroepje genaamd Endura.

Gelukkig was de hond door de vele Epo van Adri resoluut bedwelmd, zodat we onze tocht konden vervolgen.

Terugkomend in Bourg voor de zoveelste maal de fietsen ingeladen en op zoek naar Crum. Na een paar belletjes kwam de sloeber aan rijden, doordrenkt van "chiks" in zijn ogen.

 

Terugkomend in Vaujany de fietsen in orde gemaakt en alles nagekeken voor de klassieker de dag daarop.

Dat was nog geen probleem, meer het feit dat het grote moeite koste alles mee te sjouwen in de achterzakjes.

Patronen, een jasje voor de afdaling, telefoon, geld en snelle Jelles.

Op kamer 8 van het hotel was het ondertussen een zooitje, ik heb zelden zoveel potjes gezien.

Thuis ben ik alleen de borrelglazen en sterke jenever en de dranklucht gewend van mijn vader.

Maar dit overtrof alles, een hele huisapotheek van Adri werd ten toon gespreid door Adri.

Een potje voor de suikers, een hersteldrankje,een potje voor de eiwitten, een gelreepje enz. enz.

Van geen wonder van die hond.

De zaterdag kende als spreuk: "herinner gisteren, droom over morgen, maar fiets vandaag".

We zaten al om 05:00 uur aan het ontbijt, toch enigzins gespannen, het was mooi weer.

De fiets in Allemond gezet om vervolgens 10 km. verder is het startvak aan te treden.

Onze groep mocht om 07:50 uur vertrekken, nu wordt het meer een "ik"-verhaal omdat in het startvak onze wegen verschilden.

 

Na de start vlogen er tegelijk een paar peletons weg, het leken wel dat ze bezig waren met een ploegentijdrit.

De Crouix de Fer/Gladon was goed te doen, een ieder was natuurlijk nog fit. Een lange klim, maar toch ook een afdaling er in ongeveer op het midden van de klim.

Bovenaan aangekomen, de eerste fout gemaakt, met de fiets in de hand de bidons bijvullen, dus nooit meer doen.

Gewoon de fiets parkeren en dan de bidons vullen.

Hier kwam aan het licht dat de wielrennerij een oneerlijke sport is, in de klim passeerde ik 80 % van de deelnemers, maar in de afdaling kwam vervolgens 100 % mij voorbij gesuisd. Ik heb tijdens deze tocht maar één renner gepasseerd in de afdaling, een ongesponsorde in een wit tenue.

Ik heb nu nog kramp in mijn handen van het remmen. Ik heb ook al een klacht ingediend bij de organisatie, ik vind dat gepeupel die je ingehaald heb bij de beklimmingen, zij een verbod moeten hebben om vervolgens in de afdaling je terug te pakken.

 

Want dat kan ik ook, benen stil houden en dalen maar, want een gemakzuchtige lui.

Ongelooflijk ben ik dan toch nog aangekomen in het dal, het volgende lange stuk was het minste van de tocht, veel autoverkeer.

Aan de voet van de Telegraphe (12 km.) de dorst teniet gedaan middels de weer bijgevulde bidons.

Een magnifieke klim en nog beter slechts een afdaling van 5 km. Fout 2 was dat ik in een lange rij heb gestaan om de bidons te vullen, terwijl aan de voet van de Galibier (5 km. verder dus) welk ruimschoots plaats was.

De beklimming van de Galibier aangevangen, net als bij de Telegraphe stond er om de kilometer een bordje met de nog af te leggen afstand, wel makkelijk omdat je dan bij zo'n bordje als herkenningspunt iets heb gedronken.

Bovenop de Galibier lag in de schaduwzijden nog sneeuw, dus in de afzink een jasje aangedaan.

Weer zo'n verschikkelijke afdaling, wel gelukkig overzichtelijker dan de Gladon.

Na de afdaling een heel erg lang stuk met daarin vals plat.

Het gevaarlijkste lag echter nog om de loer, daar komt de opmerking : De tunnels.

Heerlijk onverlicht, en het is zo makkelijk, een peertje, een groen en een rood draadje en we hebben licht.

Je zag totaal niets, een trottoir aan de rechterkant schijnbaar, tegemoet komend verkeer met groot licht.

Uiteindelijk de laatste tunnel richting Bourg.

 

Aan de voet van de Alpe d'Huez eerst een kwartiertje gerust, en fabuleus ze hadden daar koude cola, een schenking van andere machten. De beklimming van de Alpe d'Huez hakte er wel in, zeer moeizaam en op 5 km. van de top nog even gerust een paar minuten. Op de top aankomend was de tocht voltooid, schaduw was om te omhelzen. Enige tijd later kwam Crum zeer ontspannen binnen, klasse.

 

Helaas moesten Adri en Kristian onderaan de Alpe wegens kramp de strijd staken, maar ook zij chapeau (= een frans woord), ook een knappe prestatie hunnerzijds.

Zeer rustig zijn Crum en Ronnie de afdaling begonnen van de Alpe, Adri was ondertussen al heel erg snel hersteld, had zelfs de auto al opgehaald in Allemond, zodat Crum en Ronnie door Adri en Kristian als professionals werden ontvangen bij Bourg.

 

Daarna weer wezen eten en de plannen gemaakt voor de zondag.

De zondag kende als spreuk: "Wie haast heeft, heeft geen leven".

Een hele lange tocht terug naar Nederland.

Maar al pratende ging de tijd toch snel voorbij.

Er werden zelfs al plannen gesmeed voor het volgend jaar.

Het gevaarlijkste van de tocht was in aantocht, ik moest in Oost-Souburg nog de hangjongeren passeren (zie dagelijks pagina 5 in de PZC).

 

 

Resumerend "negatief", positief bedoeld :

1)De lange autotocht = 1.016 km.

2)Een tocht met een tijdwaarneming, wat de meerwaarde daarvan is ten opzichte van een tocht zonder tijdwaarneming is mij onbekend.

Er waren wielrenners die na aankomst alleen maar praten over tijden.

Je moet gewoon op gevoel fietsen.

Ik heb mij opgegeven om op 25 juli met de C-groep mee te fietsen, ik zal wel een rugzak meenemen, eerst alle klokjes en horloges inleveren en daarna gaan we pas fietsen = op gevoel.

3)Wat een enorme rotzooi op zo'n tocht, een ieder gooit maar alles op de grond, ook zaken die marmotten niet lusten (plastic/gels).

4)De tunnels en afdalingen.

 

Resumerend positief:

1)We hadden een schitterende groep, er waren geen leden die zijn mening ook aan anderen wilden opleggen.

Incasseringsvermogen, een ander helpen, niet alleen met zich zelf bezig zijn, kortom het kan niet beter.

2)Magnifieke beklimmingen

3)Een goede organisatie, veel mogelijkheden tot bijvulling van de bidons.

4)Een niet te verbeteren overnachtingsmogelijkheid.

5)Geen pech, ongelukken, valpartijen, ziektes enz.\

6)Perfect hotel.

 

Volgend jaar weer, geen idee momenteel...........

Groede is ook mooi.

 

Tot slot een woord van dank aan :

1)Adri, Kristian en Crum voor de weergaloze dagen.

2)Adri voor het rijden, bijhouden boekhouding en terreinkennis.

3)Crum en Kristian voor het overbrengen van het jongerengevoel en bijles m.b.t. de "chiks".

4)John, Johan voor de organisatie en de tips.

5)De andere leden van Endura voor de tips en het meeleven.

6)Ronald voor het aanbrengen op een juiste wijze van de remblokjes.

7)Aan mijzelf m.b.t. het rijden op gevoel i.p.v. instrumentaal rijden.

 

Fietsgroetend,

 

Ronnie