donderdag, 11 juni 2009 12:48

Hieronder een verslag van hoe wij de woensdag en donderdag beleeft hebben van resp Alpe d Huzus en Alpe d Huzes.

Woensdag 03-juni,de dag van Alpe d Zus,maar liefst 82 vrouwen hebben zich opgegeven om ook 1 maal de Alpe op te fietsen.
De start is om 10:00 na een fotoshoot en een gezamenlijke warming up.
Het weer is schitterend,25 graden en een nagenoeg wolkenloze hemel.
Ik kan met Paul mee omhoog rijden met de auto om onze vrouwen aan te moedigen,in vrijwel elke bocht stonden supporters de vrouwen omhoog te schreeuwen,terwijl wij vanuit de auto ons best deden ze aan te moedigen.
De Alpe kleurde al aardig oranje bijna zoals in de hoogtijdagen van Rooks en Winnen!
Het was gewoonweg schitterend hoe ook dit nevenevenement van Alpe D Huzes leeft.
Nelleke was boven als 17e boven van de 82 gestarte vrouwen,net binnen 1,5 uur,Nienke de vrouw van Paul deed er iets langer over,maar zij fietst eigenlijk nooit en is op de mountainbike van Paul zonder afstappen toch in een behoorlijke tijd boven gekomen.
Voornamelijk bij de vrouwen die het onderweg zeer moeilijk hadden gehad kwamen de emoties los aan de inmiddels overbevolkte finish.
Nelleke is vrij snel na de finish weer afgedaald om nog een keer de Alpe op te rijden zoals ze zich dat ook had voorgenomen.
Ook deze beklimming is goed verlopen,dus zij heeft haar doel behaald:2 maal Alpe d Huez voor het KWF!
Ondertussen had ik mijn onwillige linkerbeen weer laten masseren:ik ben klaar voor de dag/nacht van morgen!
S,avonds nog diverse muzikale optredens in de grote tent waar zich inmiddels 5000!! man/vrouw zich hadden verzameld bijgewoond.
Tevens de laatste debriefing voor de grote dag gehad,er werd door de organisatie een aantal malen op gehamerd dat ivm de te verwachten warme tot zeer warme omstandigheden,de vochtinname van zeer groot belang zou gaan zijn.
Er zouden slechts 20 infuusbedden ter beschikking zijn,als deze vol zouden zijn en er naar een ziekenhuis zou moeten worden uitgeweken dan werd het evenement stilgelegd.
Weer in de camper aangekomen de wekker op 03:15 gezet en getracht nog wat te slapen.

Donderdag 04 juni,de wekker houd woord en loopt om 03:15 af,ik neem een douche,prop me nog redelijk vol met brood,energiedrank en bananen.
De bevoorrading (die je in hoofdzaak zelf moet regelen)is in mijn geval makkelijk,de camper staat precies aan het begin van de klim op een camping,dus na elke klim/afdaling rijd ik even naar de camping om bidons te wisselen en iets te eten.
Om 04:30 neem ik (tijdelijk) afscheid van Nelleke en ga ik op pad om eerst een half uurtje warm te rijden alvorens om 05:09 te starten.
Rond 5 uur is het een drukte van jewelste van honderden fietsers en een veelvoud aan supporters.
05:09 worden we weggeschoten onder luid gejuich en getoeter van het publiek,nu moet gaan blijken of dat oeverloze gestoemp op regenachtige novemberdagen door de polders niet voor niets is geweest,of dat gekletter over de Vlaamse kasseien en het rijden over die Limburgse en Ardenner kuitenbijters effect hebben gehad.
HET is begonnen!

De 1e klim.
Hij verloopt lekker,van het uitzicht kan ik nu nog genieten,beneden zie je de lichtjes van het dorp welke nog in het duister ligt,terwijl de besneeuwde alpentoppen al in de zon liggen:schitterend!
In 1:09 uur ben ik boven,ik had op een gemiddelde tijd gerekend van 1:20 a 25 per klim,dus deze klim was gewoon prima verlopen.
Verkeer was er om 06:30 nog niet veel op de Alpe zodat er goed afgedaald kon worden.
Op de camping de bidons gewisseld en wat gegeten,daarna gelijk weer door voor de 2e klim.

De 2e klim.
Deze verloopt goed,tot ik halverwege de klim lichte krampverschijnselen in beidde bovenbenen krijg,ik ken dit gevoel maar al te goed en schrik me werkelijk wezenloos,hoe kan dit nu?
Als die ellende nu al begint dan gaan we nog wat beleven,ik heb tijdens zware ritten wel eens meer last van kramp maar dan moet het flink warm zijn en zit ik meestal al minimaal 6 uur op de fiets.
In lichte paniek begin ik me nog meer vol te stouwen met energiedrank,eigenlijk de enige remedie tegen krampaanvallen.
Langzaam ebt de kramp wat weg en volgens de tijdwaarneming heb ik er 01:19 uur over gedaan,deze tijd is niet helemaal reeel omdat ik wat onhandig met de elektronische tijdwaarneming ben omgegaan (eerst over de “mat ”heengereden en toen pas gaan bevoorraden),de echte tijd zal zo,n 1:12 zijn geweest.

De 3e klim.
Eigenlijk het zelfde verhaal als klim 2,ook nu op hetzelfde punt lichte krampaanvallen en dus maar weer tegen heug en meug energiedrank naar binnen gieten.
Deze keer bereik ik de top in 1:16 uur en ik voel me nog steeds goed,met wel de angst of de kramp niet definitief door zou zetten.

De 4e klim.
Het begint nu al lekker vol te lopen met supporters welke met busjes en bussen omhoog en weer teruggebracht worden.
Speciaal voor deze dag is de Alpe verboden voor auto,s met Nederlands kenteken,dit om te voorkomen dat elke renner zijn eigen volgkaravaan krijgt en de zaak helemaal vast loopt,maar de supporters kunnen dus met bovengenoemde busjes mee.
Ergens op iets over de helft van de beklimming hoor ik een bekende stem me toeschreeuwen en zie ik een Middelburgs clubshirt wapperen,Pieter een clublid van de fietsclub had een weekje vakantie in de buurt en is naar de Alpe gekomen om te supporteren:hardstikke leuk!
In 1:19 uur ben ik boven,en ik begin het nu toch wel te voelen,maar deze klim geen krampverschijnselen gehad en deze zouden gelukkig de rest van de dag ook wegblijven.

De 5e klim.
Het is inmiddels 12:00 en de zon begint al aardig zijn werk te doen,vooral de eerste 3,5 km van de klim welke stijginspercentages kent tussen de 9 en 12% beginnen nu echt zwaar te worden,gelukkig weet je dat aan het einde van die loodzware 3,5 km in bocht 16 de meiden met de roze en blauwe pruiken je omhoog schreeuwen,ook word op dit punt drinken aangereikt en kun je jezelf verkoelen met in water gedrenkte sponzen.
Een ander fysiek probleem doet zich voor,naast de toenemende uitputting beginnen de voeten te branden,je rijd met vastgeklikte schoenen en dit betekend dat je een bepaald drukpunt krijgt van pedaal,schoen en voet,ik heb dit wel vaker gehad maar dan moest ik meestal niet zo lang meer.....
De laatste paar kilometer rijd ik met een van pijn vertrokken gezicht naar boven,nu is het definitief niet lekker meer:de strijd is begonnen!
Na 1:24 uur wordt ik binnen gehaald door “rondemiss”Betty welke onvermoeid de hele dag de renners verwelkomt op de top:petje af.

De 6e klim.
Het is inmiddels 14:00 en in het eerste deel van de klim is het loeiheet,het tempo gaat eruit,de uitputting neemt sterk toe,ook begint het steeds minder op fietsen te lijken maar meer op overleven.
Door de vermoeidheid valt ook op een gegeven moment de dorstprikkel weg en heb je de neiging om je drinkpatroon te verwaarlozen,ik wist dat dit zou gebeuren en kokhalzend giet ik er nog maar eens een halve bidon in.
Met brandende voeten en inmiddels machteloze benen kom ik in 1:36 uur boven.

De 7e klim:Pain is only temporary,quitting last forever (L.Armstrong).
Nog 1 keer die kloteberg op,nog 1 keer langs bocht 16 en al die andere bochten waar supporters je onvermoeibaar om hoogschreeuwen,nog 1 keer al die leuzen op de weg tegen komen,nog 1 keer ontzettend afzien en pijnlijden.
Als een slak op een pas geteerde weg trek ik me moeizaam omhoog ,het brandende gevoel aan de onderkant van mijn voeten wordt bijna ondragelijk,alsof er een gloeiende soldeerbout in je voetzool gedrukt wordt en bij elke trap die je doet wordt die soldeerbout er een stukje verder in gedrukt,de rug begint nu ook spelbreker te worden,om de rug te ontlasten probeer ik stukjes staand op de pedalen te fietsen met als gevolg dat die soldeerbouten er nog dieper ingedrukt worden.
Er ontbrand nu een strijd tussen de rug en de voeten,als ik ga zitten doen de voeten iets minder pijn,maar doet de rug meer pijn,als ik ga staan op de pedalen is het net andersom.
Ik kan natuurlijk ook even stoppen en de rug even strekken en de voeten koelen bij een van de watervalletjes langs de kant,dat zou helpen:100% zeker,maar van tevoren had ik me voorgenomen dat afstappen tijdens de beklimmingen geen optie zou zijn.
Waarom niet afstappen tijdens een van de klimmen?
Alpe d Huzes moet enigzins synoniem (al is het bij lange na niet te benaderen natuurlijk) staan voor de behandelingen die vele kankerpatienten moeten ondergaan,ik heb daarom elke klim gezien als een behandeling en een behandeling breek je ook niet tussentijds even af:opgeven is geen optie!
Hardop scheldend en tierend op die rotpoten en die klererug volbreng ik de laatste paar kilometers en weet er de laatste  honderd meter zo waar nog een soort eindsprintje uit te halen,althans dat moest er voor door gaan.
Om 18:05 na een klimtijd van 1:48 uur val ik na de finish Nelleke die ook al de hele dag op de berg aanwezig was in de armen,en krijg het nu toch wel even te kwaad,wat ben ik gesloopt maar dolblij dat het gebeurd is,dat het gelukt is.
Na nog een half uurtje op de top te zijn gebleven en inmiddels zo stijf als een plank geworden daal ik voor de laatste keer af naar de voet van de Alpe.

Ik had me voorgenomen om na afloop enigzins de opgelopen bierschade van de afgelopen weken in te halen,echter onder het eten val ik al een paar keer in slaap en besluit om 21:00 te gaan slapen,ik klim zo goed en kwaad als het gaat het bed in de camper in,stoot daarbij nog 2 of 3 keer mijn kop en val in slaap.


Bedankt voor de belangstelling van de diverse clubleden,middels SMSjes,aanwezigheid,donaties of op andere wijze mee hebben geleefd.

groeten Rolf en Nelleke.
http://www.flickr.com/photos/opgevenisgeenoptie/sets/72157619274078258/show/